پستو

این...

2011-12-09T12:40:00.001-08:00

و زنجیر پاسخ سرد اعتماد ما...

و درد

و دوری

صبوری ...
آوار

این زمستان...!

2011-11-29T15:57:00.001-08:00

چه سردی تلخی میان دستهات هست

کاش خدا پاییز را می کشت!

زمستان را می کشت!

آنوقت بهار،

هوای بهار،

سهم دستان همه بود...
آوار

7/آبان/90

موج آخر آمد و راهی شدیم

2011-11-24T15:19:00.001-08:00

عاقبت ماندیم و بارانی شدیم

موج زد دریا و طوفانی شدیم

حاصل دلواپسی های مدام؛

صاحب حال پریشانی شدیم

رختهامان را در تنوری آب برد

خیره در دنیای ناکامی شدیم

پرده،پرده حالمان از غم گرفت

دم به دم آتش زد وعاصی شدیم

خشم در خاکستر«داغ»ها نهان

بادی آمد پس زد ویاغی شدیم

موج ها در طوفان و طوفان ها به موج

مانده در دریای بارانی شدیم

آوار

برای آریا آرام نژاد

2011-11-20T13:31:00.000-08:00

برای چهمی خوانی کبوتر؟

دلت ازتلخ پاییزی گرفته است؟

صدایت رانمی خواهند شنیدن!

زبانتمملو از حرف نگفته است؟

غم اینخانه را بگذار و بگذر

که اینجاراز پنهانی نهفته است

چه جرممبهمی را فاش کردی!

که «خواندن»نقض قانون «بهشت» است!

بچش طعمقفس را و مگو چیست

که اینآغاز راه یک فرشته است...

آوار

دلا دیدی؟

2011-10-16T14:26:00.000-07:00

دیدیستاره ها مردند؟!

دیدی کهآن پرندگان پرواز

هریک بهکنج قفس فسردند؟!

دیدی کهآن درخت کهنسال

در کنجباغچه ز پا افتاد؟!

دیدی کهمهتاب نیامد

خورشید باسیاهی درافتاد؟!

هرچند کهستاره ها مردند

هرچند کهپرندگان پرواز

در کنجقفس دلتنگ فسردند

هرچند کهآن درخت افتاد

هرچندسیاهی بر نیفتاد

اینجاکهکشان راه شیری هست

آسمان قدرپرواز سیری هست

یک جنگلبی دریغ سراسر سبز

خورشیددلی،مرد دلیری هست...

آوار

I'm just asking why?

2011-09-14T14:36:00.000-07:00

چرا تمام نمی شود؟

همیشه های خواب من

چرا خطا نمی شود؟

چرا کسی به دادمان نمی رسد؟

پاهای استقامتم چرا

به فردا ها نمی رسد؟

چرا،چرا،چرا

چرا؟

سپیدههای صبحمان به قله ها نمی رسد؟

کابوس های هرشبم به انتها نمی رسد؟

چرا صدای درد ما به هیچ کجا نمی رسد؟

فریاد کشتی مان چرا به ناخدا نمی رسد؟

آوار

ای احمد زیدآبادی!

2011-08-05T05:49:00.000-07:00

حال بعد دو سال مرد وطن باز شدی

چشم ما بر تو منور که تو آزاد شدی

باشدت نوش به جان عزیزت شادی

ما همه شاد و خوشیم که تو آزاده ای و آزادی...

آوار

برای الهه ناز

2011-07-08T14:04:00.000-07:00

بیا !

دست من را بگیر و افق های همین نزدیک را ببین

با من از

حصر

و

حوصله

و

آفتاب

سخن نگو

نگو " آفتاب در سرزمین ما هرگز طلوع نمی کند"

نگو"هوای حوصله همیشه ابری ست"

ما سرانجام به خورشید خواهیم رسید

یادت نرفته !

«شاخه های ما به آفتاب می رسد»

اما تو نیز گاهی به این خورشید های کوچک،

گاهی!

نیم نگاهی بیانداز

آوار

17تیر90

فاصله های ماندنی

2011-04-06T04:05:00.000-07:00

و این

اینکه من

تو را

بخوانم و نیایی

وسر تکان دهی

ـ که می آیم ـ

قصه ی دوری ست

که درازایش

به پلکهای تو می رسد

از دس تانِ من

تا ...

پل ک هایِ تو ...

آنقدر فاصله زیاد است

که می ترسم گُمت کنم

و تو

هرگز نخواهی که پیدا شوی!

آوار

خیابان را سراسر غم گرفته...

2011-03-14T15:36:00.000-07:00

خسته تر از آنی که چشهمایت را
با من قسمت کنی
بگذار
باد بیاید
باران برود
و دست های بی حوصله ات
- پنهان-!
کرامت عابران را شمارش کنند

آوار

20 اسفند 89

فضای هستی

2011-02-08T09:53:00.000-08:00

و نور
و نگاه
و نفس

رویش پیوسته ی یک احساس...

و تولد یک عشق!

دنیا در چشمانش...

2010-12-31T13:01:00.000-08:00

من تعبیر چشمهای تو را نفهمیدم
آن شب که زمین
سست می لرزید
زیر پایم
و رویش نگاه تو ناگاه
سبز
در من پیچید
تمام احساسم را گریسته بودم

هنگام رفتن

ــ آن شب

ای کاش نمی خوابیدم

که خواب

رویای شیرین تو را سرنگون کرد

سه شنبه4 آبان89

برای دستهای سپیدت

2010-12-16T15:39:00.001-08:00

یک روز همه چیز تمام می شود
ومن
با دستهای تو
که از انجماد خسته ی سطرها
باز آمدند
سخن خواهم گفت...
آوار

برای احمد زیدآبادی

2010-11-26T07:49:00.000-08:00

دلگیر بی تو اینجا

          ای کاش گریه باشد

این هجمه های غربت

          بر صورتم نپاشد

با عشق همجواری

          ای شاعر همیشه...

سنگین ِ بی تو ماندن

          باور بکن نمی شه...
آوار

دوشنبه١٠ آبان ٨٩

از انفرادی

2010-11-17T14:31:00.000-08:00

صدایم را می شنوید؟!
من از انفرادی با شما می گویم
از آنجا که تب می سوزد
بر تن
بر روح
می غلتد دلهره
آنجا که می آورد
باد
اندوه مردان نستوه را
فریاد...
فریاد...

آوار

23 آبان 89

پرواز کن!

2010-08-22T13:22:00.000-07:00

من در این آینه ها پی پرواز خدا می گردم

پی آن قول که داده ست به ما

پی آن شوق رها می گردم

تو مرا سخت بگیر

با من آرام بگیر

من به تو می خندم

در من آهسته بمیر...
آوار

"جنس ضعیف"

2010-07-13T09:31:00.000-07:00

این روزها «جنس ضعیف» از اوریانا فالاچی ، ترجمه ی یغما گلرویی را در دست دارم

کتاب در مورد وضعیت زنان در جهان است، گزارشهایی که نویسنده با سفر به
کشورهایی مثل هند، پاکستان، سنگاپور،چین وچندین و چند کشور و جزیره ی
دیگه در مورد وضع زن ها در اون جوامع به دست آورده.

آدابی از هند و زنان هند و تاریخ زنان هند، رسم و رسوم ازدواج در پاکستان، مادر

سالار های مالزیایی ــ این بخش برای خود من خیلی جالب بود ــ که خود نویسنده از
نزدیک تجربه کرده.

اول خیلی برای خواندنش انگیزه داشتم چون یه جورایی به رشته ی خودم هم مربوط
می شه اما وقتی که جلو تر رفتم دیدم ترجمه و خصوصا نگارش خیلی توی ذوق
می زند.

با اینکه شاید خیلی ها ترجمه به زبان گفتاری را دوست داشته باشند و با آن راحت
تر باشند اما من این مدل رو دوست ندارم

تا چه برسه به اینکه نگارش غلطی هم داشته باشه مثل اینکه «فیل ها» رو «فیلا»
می نویسه یا «همسر» رو جدا.

اینها شاید اینجا زیاد اذیت نکنه اما وقتی داری کتاب رو می خونی ریتم رو کمی کند می کنه، وقتی داری با شوق و ذوق می خونی و میری جلو یهو باید سرش مکث کنی تا بتونی درست بخونی چون ابهام ایجاد می کنه.

به گمانم گزارشها مربوط به 20-30 سال پیش باشه اما خب در کل کتاب جذابی ست.

امیدوارم بتونم حداقل تا دوـ سه روز دیگه تمامش کنم.

ای ستاره ها،ستاره ها،ستاره ها...

2010-07-08T02:54:00.000-07:00

  یک ستاره به خاک رفت
یک ستاره به قفس
  یک ستاره به آسمان رفت و کهکشانی شد
  یک ستاره هم گم شد ...

چه کسی می تواند تو را انکار کند؟

2010-06-15T13:43:00.000-07:00

بیست و پنج خرداد

2010-06-06T13:45:00.000-07:00

«بیست و پنج خراد» را بنویس

ده بار، صد بار، اصلا« بیست و پنج » بار

با خط خوش بنویس

روی تقویم دورش را خط بکش!

پر رنگش کن!

دیوار را بکن و بیست وپنج خردادش کن

آینه را پر کن از عکس «آن روز»

آن روز که

حرف یک لمپن

خیابان را پر کرد

از تکثیر من

از امتداد تو

از انعکاس صدای ما

آن روز که حادثه حادث شد

آن روز که آغاز پایان شد

«بیست و پنج خرداد» را می گویم

یادت نرود

«بیست و پنج خردادش» کن !

ندای آغاز

2010-05-30T05:19:00.000-07:00

شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه ها می گذرد
و نسیمی خنک از حاشیه ی سبز پتو خواب مرا می روبد

سهراب

مرور می کنم تو را

2010-03-29T14:57:00.000-07:00

مرور می کنم تو را؛

دوباره شب، ستاره، خون
مرور می کنم تو را؛
دوباره سوگ «سووشون»
مرور می کنم تو را؛
ستاره ام ، شهاب من!

مرور می کنم تو را ؛

«ترانه» ام، «ندا» ی من!

مرور می کنم تو را؛

با تو تمام می شوم

به سان قطره اشک تو

دوباره آب می شوم

مرور می کنم تو را؛

تو شعر هر شب منی

فکر تو آیین من است

تو پاره ی تن منی

مرور می کنم تو را؛

آن ضربه های نانجیب

دیوانه وارم می کند

زلف پریشانت عجیب!

مرور می کنم تو را؛

غریب بی اثر شدی

آه صدای مادرت

ستاره ای! هدر شدی...

مرور می کنم تو را ؛

غریب در گور گشته ای

نام و نشانی از تو نیست

چه سوت و کور گشته ای...

مرور می کنم تو را؛

بغض نفس گیر تو کو؟

تو از کجا آمده ای؟

عکس و صدایی از تو کو؟

مرور می کنم تو را؛

این کار هر شب من است

چه دلنشین و سخت بود...

این کمترین کار من است

آوار

9 فروردین 89

عمو نوروز

2010-03-16T02:40:00.000-07:00

عمو نوروز ببین اینجا! همش اشک ِ،همش خون ِ

ولی بازم،میگه مادر یه روز میریم از این خونه

یه روزی دیگه غم می ره،دیگه گِریَم نمی گیره

جای اشکُ،غمُ،رشکُ، دیگه خوشبختی می گیره

عمو نوروز!ببین مادر خودِش می گفت!

تو باور کن،منم شاید

تو روزی می رسی اینجا،که دیگه غصه ها رفتن

همه شب هام می شن صبحُ،غَما رو زنجیرا بستن

عمو نوروز!عمو نوروزببین! مادر خودش می گفت

می گفت یک روز،یه روز خوب،بدون سوختنُ ساختن

تو باور کن،تو باورکن،غما رو زنجیرا بستن

می یاد اون روزُ می بینی، که دیگه آدما خوبن

دیگه با هم نمی جنگن،دساشونو نمی بندن

دیگه بی هم نمی خندن

یه روزی آخر قصه،کسی غصه ش نمی گیره

همه خوبن،همه خوبن، کسی گریه ش نمی گیره...

آوار

خرداد 88

خواهش نافهمی انسان مکن!

2010-02-19T00:38:00.000-08:00

دست مزن! چشم ببستم دو دست

راه مرو! چشم دو پایم شکست

حرف مزن! قطع نمودم سخن

نطق مکن! چشم ببستم دهن

هیچ نفهم! این سخن عنوان مکن

خواهش نافهمی انسان مکن

لال شوم، کور شوم، کر شوم

لیک محال است که من خر شوم

نسیم شمال

محارب

2010-02-16T14:59:00.000-08:00

مادرم می گفت دنیا که آمدی دست و پا می زدی میان زمین و هوا، آرام نداشتی.

.
بچه که بودم همیشه از بازی گرگم به هوا ترس شیرینی داشتم، ترس شیرینی که نمی گذاشت گریه کنم که ، فریاد های هیجانی ام را بیشتر می کرد و خنده های نگرا نی ام را.
حس متناقضی بود اما هرچه بود آنقدر شیرین بود که باعث می شد دوباره و چند باره بازی کنم و هر بار که دست گرگ را بر شانه ام حس می کردم برای لحظه ای قلبم از تپش بیافتد و گمان کنم که دیگر تمام شد. آزاد که می شدم دوباره همان آش و همان کاسه.
.
.

.
لحظه لحظه ی روز دستگیری ام را به خاطر دارم؛ یادم هست چه شوری داشتم،چه شوری داشتیم، با هم می رفتیم، من و تو ترس را در وجودمان کشته بودیم، اما نگرانی مادر را با خود داشتیم "نرو نرو" هایش را،چشم دلواپسش را و اینکه در نهایت از زیر قرآن رد شدم و آبی پشت سرم ریخته شد... هوم! گویی به نبردی سنگین می روم
.
.

.
آن روز که دستگیر شدم، با تو راه می آمدم، با تو راه می آمدم، با تو راه می آمدم و چه شیرین بود این همدلی، این همصدایی، و چه شیرین بود آن دلواپسی تو برای من، من برای تو، آن دویدن ها، آن سنگر گرفتن ها !
شیرینی اش مثل همان بازی بود که نا خواسته دوباره برمی گشتم و تلخی اش درست ـ شاید کمی بیشترـ مثل دست گرگ بر شانه ام

.
.
.
آن لحظه که می دویدم، می دویدم، می دویدم تا به تو برسم ناگهان دستی که مهربان نبود بر شانه ام ننشست، موهایم را کشید و هلم داد...
.
.

.
در دل گفتم وای و به یاد آب پشت سرم افتادم
گفتم وای و به یاد سهراب افتادم
گفتم وای و به یاد آن گورهای بی نشان افتادم و پیرهنم چشمهام را پوشاند و باتوم تا مقصد کمرم را نوازش کرد
.
.

.
به زندان که رسیدیم من فقط نبودم، تو بودی، تو بودی، تو بودی
بند وحشتناک جای دلپذیری نبود و باجوهم آدم دلجویی، تا بود تمسخر بود و شکنجه، تا بود تهدید بود و ارعاب، تا بود کابل بود و چوب تماشایی دار...
.
.

.
بگذرم از اینها که خاطر سپیدت سیاه می شود
می خواهم از روزی با تو بگویم که برایم مرگ مطلق بود شاید برای تو هم
قطعا تو هم به خاطر داری آن روز را که در دادگاه اعتراف کردم...
اعتراف کردم به آشوب به حمل سلاح،
اعتراف کردم به جاسوسی به خیانت
اعتراف کردم به آنچه از من نبود
اعتراف کردم به آنچه او می خواست ـ که نوید آزادی داده بودـ و ا و هم پذیرفت و من شدم محارب.

.
اینکه محارب کیست و حکمش چیست را در جریان همان دادگاه و از زبان همان وکیل و و همان قاضی دانستم
تو شاید مرا سرزنش کنی اما بدان برای من هم گفتن این حرفها آسان نبود و نیست.خدا می داند چه احساسی داشتم...
اما گفتم که مادر را برهانم از دلواپسی، که پدر را برانم از پشت در زندان .

گفتم که امروز اینگونه پای این چوبه نباشم، ـ چوبه ای که در زمان حبس تنها منظره ای بود که می دیدم ـ طنابی که دوستش نداشتم چون کابوسم بود چون آزارم می داد...
.

.
اما اکنون من اینجایم به جرم محاربه، محکوم به اعدام.

در این چند دقیقه ای که از نزدیک تماشایش می کنم می بینم آنقدر ها هم ترسناک نیست، اما نمی دانم چرا پاهایم بی هوا می لرزند ـ اَه نمی خواهم فکر کنند که ترسیده ام آرام باشید ـ
قلبم به تندی می زند ـ چه خوب که نمی بینند صدایش هم تا چند دقیقه دیگر قطع خواهد شد ـ
زبری طناب گردم را می خراشد ـ کاش آرامتر می کشید ـ .
سعی می کنم پایم را باصلابت بر صندلی بگذارم ... بازجویم هم هست ... خنده ی شیرینی می زنم این کمترین ضربه ایست که می توانم وارد کنم
صندلی افتاد...

.
مادرم می داند یا نه ؟...
یاد حرفش افتادم...

دوباره سلام...

2010-01-16T11:36:00.000-08:00

سلام ای چترهای همیشه گشوده ی استبداد

سلام ای نوای رعب انگیز محاصره

سلام!

سلام ای دست های پا بر جا

سلام استقامت قامت های خمیده

سلام!

سلام ای چشم های آزادی ندیده

سلام...
آوار

23 دی 88

درک

2009-12-24T13:24:00.001-08:00

برای همه ی جوانان خدا پناهی که در زندان ها، مظلومانه میان صدای فریادها گم شدند و هیچ کس مزارشان را نشناخت

درک کن مرا

ای سارق تنفسم

رحم نه! درک کن مرا

«درک کن» جمله ی مفصلی ست

درک کن حال مادر مرا

خالی تن مرا

درک کن حس نفرت مرا

خیس چشم تر مرا

روح پرپر مرا...

آوار

پنجشنبه 12/6/88

او عصاره ی خداوند بود...

2009-12-06T15:40:00.000-08:00

او به سلیقه ی آب ها سخن می گفت

و حس خوب یک مزرعه گندم را در دستانش کاشته بود

لبهایش زمزمه ی تراوت بیشه بود

گونه هایش گل قرمز را تداعی می کرد

و چشمهایش ...

چشمهایش همیشه آفاق را نظاره گر بود

همیشه به انتظار اتفاق بود

همیشه سبکبال بود

و تو

گاهی خیال می کردی

بالهایی زیر پیراهنش پنهان کرده

به سان پروانه ها آرام نداشت

«سرش یکجا سبز»

دستانش را که دنبال می کردی

به رد چشمهایش می رسیدی؛ خورشید

میان دو گذر،همیشه سمت خورشید را می گرفت

ــ به خورشید ارادت داشت ــ

صدایش کبود بود و لحنش لطیف

لبهایش را هر سپیده شبنم بنفشه ها میهمان بودند

به حال « پوچ » می گریست

برای « هیچ » غم می خورد

و آنقدر وسیع بود

که بتواند «همه» را درک کند

و هیچ سنگی قادر به شکستنش نبود
.
.
.
او عصاره ی خداوند بود...

آوار

21 شهریور88

وقتی تو می آیی

2009-11-25T14:28:00.000-08:00

آهسته بیا

آهسته چونان شب

و غوغا کن چو امواج

آهسته بیا و به زیر آر

پرچم روزهای شرم دروغین را

بیا...

آهسته بیا و بی تاب کن

بیا و پریشان کن

بستان اعتقادم را

انتقامم را

از آنان که سوزاندند...

که سوزاندند...

سوزاندند اعتقادم را

کشتند هم اتاقم را

روشن کن

این کوچه ها

پس کوچه های ظلمت را

این نومیدان خفته در غم را

آهسته بیا و غوغا کن

بیا و پریشان کن

آوار

سه شنبه 3 آبان 88

نکن، نکن، نگاه نکن

2009-09-03T15:53:00.000-07:00

پریشانم رفیق

پریشانم و زخم های نازک دلم

هر روز هی زمخت تر می شوند

پریشانم و می فهمم و نمی دانم که چرا

روحم تسبیحی ست

از هم گسسته

و دلم

داغ الله اکبر ها

پریشانم و پیشانی نگاه تو

آشفته ام می کند

اینقدر نگاه نکن!

نگاهت کلام را از دهانم دور می سازد

نگاهت زبانم را بند می آورد

بگو!

حرف بزن، تا حلقت رابدرند

اینطور که نگاه می کنی ترسم چشمانت کور شوند

آنوقت من چه کنم؟

امید روزهای خروشم

پناه لحظه های سرخوردگیم

بیگاه های غمم

که باشد؟

ببین زمانه نامرد را

اما نگاه نکن مرا

ببین دل های پر درد را

اما نگاه نکن مرا

لختی نشسته ام

آخر این روزها

تمام فشارها

بر پاهای استقامتم است

لختی نشسته ام تا نفسی تازه کنم

اینطور نگاه نکن

نشسته ام تا غم از دستانت بزدایم

من برمی خیزم

این پاها نای نشستن ندارند

اما خدا را

اینطور نگاه نکن
.
.
.
.

.
راستش را بخواهی
این ها همه که گفتم بهانه بود
نگاه نکن چون
نگاهت با دلم آتش بازی می کند
آوار

بامداد پنجشنبه 12 شهریور 88

من ترسو

2009-08-14T08:11:00.000-07:00

من از داد می ترسم

از بیداد می ترسم

من از مرد می ترسم

از نامرد می ترسم

من از خواب می ترسم

از بی خواب می ترسم

من از جنگ می ترسم

از فرهنگ می ترسم

من از دین می ترسم

ا
ز بی دین می ترسم

من از باز می ترسم

از آغاز می ترسم

من از درد می ترسم

از بی درد می ترسم

من از دار می ترسم

از دیوار می ترسم

من از زندگی، از عشق از زجر می ترسم

من از فقر می ترسم

من از بود و نبود

از هرچه هست و نیست

می ترسم

من از این زندگی سیرم

از این غم قصه دلگیرم

دلی بی تاب و جنجالی

لبالب از خوشی خالی

سری ترسو، دلی غمگین

چه خواهد شد نهایت این؟

آوار

جمعه 23/5/88

کینه

2009-08-14T05:05:00.000-07:00

کینه دارم کینه از بن بست ها

از غم و هجر و رفیع و پست ها

کینه از بر عشق کوبیدن و عریان شدن

از دل داغ دیدن و بریان شدن

از نسیمانی که خاک می آورند

از سخن هایی که خاشاک آورند

از نگاه پر ز شور،چشم کبود

از لب راز دار و ا ز مهر سکوت

از به حق در خون خویش غلطیدگان

بر و طن جانان خویش بخشیدگان

کینه دارم از دروغ و از دروغ

کینه دارم از سکوت و از سکوت

کینه دارم از نفاق و از نفاق

زیستن با دوستان اندر فراق

جستن نامهاشان در گوشه ها

وه چه سنگین است سرکوب در کوچه ها

کینه هایم کینه هایم کینه ها

کینه هایم عاقبت تبخیر شد

در هوای آسمان پاگیر شد

ابرهای این شهر همه از کینه اند

درد این مردم همه دیرینه اند

وای اگر باران ببارد بر سرش

بغضهامان را بشوید پیکرش

ولوله در شهر بر پا می شود

بانی خون ها هویدا می شود

***
آسمان ابری ست امروز و دلم

خبر از باران تندی می دهد

آرزویی کن تو هم همراه من

تا بشوید آنچه غم هست را...
از شهر من

آوار

چهارشنبه 17/4/88

وای از دیروز

2009-08-14T05:01:00.001-07:00

دیروز که پیاده راه می رفتی، دیروز که با بغض راه می رفتی،دیروز که بی سلاح راه می رفتی، دیروز که با سکوت راه می رفتی، من هم بودم اما دور،از دور مراقبت بودم، از دور نگاهت می کردم،چقدر شبیه هم بودیم، چقدر شبیه هم بودید. از پشت.

دیروز که تمام خواسته ات، تمام فکرت تمام قوه ات را در صدایت انداختی، من هم بودم.
تمام خواسته ام ، تمام فکرم، تمام قوه ام را در حنجره ات ریختم.

دیروز که همراهت به ضرب گلوله از ادامه ناتوان ماند، من پشت سرت بودم اما کار سختی نبود که از چشمانت با خبر باشم.

دیروز من پشت سرت بودم اما، دیدم آنکه از روبه رو بر تو تاخت، آنکه قلبت را نشانه ساخت، آنکه جوانیت را ندید، چشمهای خونیت را ندید، آنکه نفهمید اگر صدایت را از نوا بیاندازد، آرمانت را بر لوا انداخته است.

دیروز اما، من بالاخره جایی به تو رسیدم، جایی که در ذهن خیابان ماند، جایی که حادثه شد، جایی که تو بر زمین افتاده بودی،جایی که دستها و پاهایت بر زمین بند نبودند،می لرزیدند.
جان کندن!!ندیده بودم هیچ وقت.

تو چه کردی با خودت؟ چه کردی با من؟ چه می کنی با این چشمهای مضطرب که نمی دانند منتظر چه ایستاده اند بر قامت تو؟

سرت را بر زانوانم می نهم، شاید.... شاید آخرین نفسها،حرفی .... لبخندی

این خون که از سینه ات بر قلبم می پاشد تمام اطراف را ، تمام سیاهی آسفالت را سرخ کرده.

دستم را بر نبض خونینت می نهم...
تمام شد .... دیگر تمام .... سهم تو تمام شد...
سر بر سینه ی ساکتت نهادم صدایی جز شیون نشنیدم.

نه! چشمهایت ، مبادا چشمهایت را ببینند و مصیبت دیگری بر پا شود.
با دستهایم آرام چشمهایت را بستم نکند سیلی که در پس دارند این قوم بلا دیده را دیوانه کند. آخر همین چند قدم پیش بود که اشک را در خود دیده بودند و حالا....
نکند بفهمند که تو غمگین بوده ای، نکند خبر ببرند که وقتی دستهایم را آرام بر پلکهایت می کشیدم قطره اشکی تاب نیاورد و بیرون جهید....
نکند مادرت آرام نگیرد،نکند بی تابی کند واز دست برود ،نکند.....

***
دویدیم.
تا امروز به دنبال پیکرت دویدیم.
نبودی. ــ از خیابانها بپرس ــ
ماندیم.
تا امروز منتظرت ماندیم.
نیامدی. ــ از خانه بپرس ــ
نفرین بر گوشه گوشه ی این شهر اگر تو را در خویش نهان کرده و دم بر نیاورده باشند.

می ترسم. می ترسم نبینمت دیگر .
می ترسم اما... چه باید گفت؟چه می توان گفت؟ به که باید گفت؟
می ترسم اما می دانم که در تاریخ عهدی که نامردمان یک ملت بر آنها مستولی شده باشند دیری نپاییده است،این نیز بگذرد...
می ترسم و می دانم که ترس هرگز در وجود تو جایی برای خویش نیافته بود. که اگر بود چنین نبود..

اگر از چشمهای مادرت پرسیده باشی، خرده مگیر که اشکی برای فشاندن ندارند، وگر از پاهای پدرت، دلگیر مشو که نایی در خود نمی یابند.

می آیم برادر! به دنبال تو و راه تو. بی یک لحظه هم شک. به ضجه های مادرت قسم. به قامت خمیده ی پدرت سوگند بی یک لحظه هم شک.
می آیم برادر!
به خون گرمت قسم که تا پیکرت را از چنگال نامردان گرگ صفت رها نکنم، دست از خیابانهای کلافه بر نخواهم داشت.
که تا خون بهای قطره قطره ی خونت را نستانم. از پای نخواهم ایستاد.
و تا راهت را به سر انجام نرسانم، آرام نگیرم.
من آرام نمی گیرم و خون خواهان تو هم. این داغ که رفتنت بر سینه مان نهاد به هیچ ضماد آرام نگیرد.
مگر آنچه تو می خواستی.

آوار