فاصله های ماندنی

و این

اینکه من

تو را

بخوانم و نیایی

وسر تکان دهی

           ـ که می آیم ـ

قصه ی دوری ست

که درازایش

به پلکهای تو می رسد

از دس تانِ من

تا ...

پل ک هایِ  تو ...

.

.

.

آنقدر فاصله زیاد است

که می ترسم گُمت کنم

و تو

هرگز نخواهی که پیدا شوی!

آوار